نخستین نشانه صادرات نفت از بندر چابهار مشاهده شد، نه از تنگه هرمز

پتروتحلیل- ایران پس از آنکه مذاکرات صلح با آمریکا به یک چارچوب اولیه توافق منجر شد، نخستین محموله‌های نفتی خود را صادر کرده است. اما فاصله میان آنچه در ظاهر دیده می‌شود و واقعیت موجود، بسیار بیشتر از چیزی است که تیترهای خبری نشان می‌دهند.

نکته‌ای که ممکن است بازار در ارزیابی خود نادیده گرفته باشد، همین تفاوت میان ظاهر و واقعیت است.

«یادداشت تفاهم» (MOU) به‌معنای ایجاد چارچوبی برای رفع تحریم‌ها نیست؛ بلکه صرفاً یک پل دیپلماتیک ۶۰ روزه به شمار می‌رود و داده‌ها نیز شکنندگی این وضعیت را تأیید می‌کنند.

نخستین نشانه صادرات نفت از بندر چابهار مشاهده شد، نه از تنگه هرمز. در مجموع ۱۱ نفتکش با حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت این بندر را ترک کردند، در حالی که ردیابی تردد نفتکش‌ها در تنگه هرمز همچنان دشوار است، زیرا برخی کشتی‌ها سامانه شناسایی خودکار (AIS) را خاموش کرده‌اند.

همچنین در نخستین جمعه پس از امضای یادداشت تفاهم، هیچ نفتکش غیرایرانیِ خروجی مشاهده نشد. این موضوع نشان می‌دهد که تغییرات قابل مشاهده احتمالاً محدودتر از چیزی است که گزارش‌های اولیه القا می‌کنند.

فضای دیپلماتیک نیز به همان اندازه بی‌ثبات است. مذاکرات صلح در سوئیس پس از درگیری‌های میان اسرائیل و حزب‌الله به تعویق افتاده و در همین حال، نهاد مسئول امور خلیج فارس در ایران از احتمال وضع عوارض عبور از تنگه هرمز سخن گفته است.

هنوز مشخص نیست که محاصره دریایی آمریکا به‌طور کامل لغو شده یا صرفاً به حالت تعلیق درآمده است. این ابهام می‌تواند به اندازه خود حجم صادرات نفت بر بازار تأثیرگذار باشد.

چین بخش عمده نفت خام ایران را با تخفیف‌هایی که در گذشته معمولاً بین ۵ تا ۱۵ دلار کمتر از قیمت نفت برنت بوده، خریداری می‌کند. اگر صادرات ایران به سطح پیش از تحریم‌ها، یعنی حدود ۲.۵ تا ۳ میلیون بشکه در روز، نزدیک شود، تأثیر آن بر عرضه جهانی و تولیدکنندگان رقیب در خلیج فارس قابل توجه خواهد بود.

برای اوپک پلاس، هر بشکه نفت ایران که وارد پالایشگاه‌های چین می‌شود، به‌طور مستقیم فشار بیشتری بر سهم بازار عربستان سعودی و امارات متحده عربی وارد می‌کند. در حال حاضر، مهم‌ترین متغیری که باید زیر نظر داشت، مهلت ۶۰ روزه یادداشت تفاهم است.