موج جدید افزایش ظرفیت تولید پلیمر در چین
وقتی زنجیره تأمین خاورمیانه دوباره به حالت عادی برگردد و صادرات پلیمر به سطح قبل از بحران بازگردد (احتمالاً تا پایان سال)، بازار دوباره با مشکل ساختاری مازاد عرضه پلیاتیلن روبهرو خواهد شد—اما این بار احتمالاً شدیدتر از قبل…
پتروتحلیل- وقتی زنجیره تأمین خاورمیانه دوباره به حالت عادی برگردد و صادرات پلیمر به سطح قبل از بحران بازگردد (احتمالاً تا پایان سال)، بازار دوباره با مشکل ساختاری مازاد عرضه پلیاتیلن روبهرو خواهد شد—اما این بار احتمالاً شدیدتر از قبل…|چین در جریان اختلال بازار جهانی پلیمرها بهدلیل بحران تنگه هرمز، عملاً نقش یک عامل تعدیلکننده (یا نجاتدهنده موقت) را ایفا کرد. اما موج جدید افزایش ظرفیت تولید این کشور ممکن است در آینده مازاد عرضه حتی بزرگتری ایجاد کند.
بر اساس گزارشی اخیر از «مؤسسه برنامهریزی و مهندسی بینالمللی پتروچاینا»، انتظار میرود چین در سال ۲۰۲۶ حدود ۶.۷ میلیون تن در سال ظرفیت تولید اتیلن اضافه کند (که ۴.۲ میلیون تن آن از کراکرهای جدید نفتا خواهد بود). با فرض اینکه دو سوم این اتیلن برای تولید پلیاتیلن استفاده شود، ظرفیت افزوده پلیاتیلن چین در سال ۲۰۲۶ میتواند به حدود ۴.۵ میلیون تن برسد.
نقش چین در جریان درگیری اخیر خاورمیانه نیازمند توجه دقیقتری است. این کشور با سطح مناسبی از ذخایر نفت و پلیمر وارد دوره اختلال شد، بخشی از موجودی انبارها را مصرف کرد، واردات را کاهش داد و در برخی موارد حتی دوباره صادرات انجام داد. همزمان، تولیدکنندگان داخلی نرخ بهرهبرداری خود را افزایش دادند، بهویژه در ظرفیتهای مبتنی بر خوراک غیرنفتی مانند واحدهای تبدیل زغالسنگ به اولفین. اما این تنها بخشی از ماجرا بود. عامل متعادلکننده مهم دیگر، کاهش تقاضا در بخش بزرگی از کشورهای در حال توسعه (Global South) بود. بر اساس تحقیقات گروه مشاوره BIC، ترکیب کاهش تقاضای ناشی از افزایش قیمتها بین ماههای مارس تا ژوئن و فشارهای اقتصادی مداوم، باعث شده سال ۲۰۲۶ در مسیر تبدیل شدن به سالی با رشد صفر در تقاضای جهانی پلیاتیلن قرار بگیرد.
چرا این موضوع اهمیت دارد؟
وقتی زنجیره تأمین خاورمیانه دوباره به حالت عادی برگردد و صادرات پلیمر به سطح قبل از بحران بازگردد (احتمالاً تا پایان سال)، بازار دوباره با مشکل ساختاری مازاد عرضه پلیاتیلن روبهرو خواهد شد—اما این بار احتمالاً شدیدتر از قبل.
در چنین شرایطی، قدرت چانهزنی بهطور محسوسی به سمت خریداران تغییر میکند. پرسش کلیدی این است که آیا باید قراردادهای تأمین پایدار و امنیت عرضه را در اولویت قرار داد، یا برای یک رویکرد خرید رقابتیتر در سال ۲۰۲۷ موقعیتگیری کرد.